انواعِ سفارش — مارکت، لیمیت، استاپ

سه سفارش، سه جمله

• مارکت: «همین حالا بخر/بفروش، به قیمتِ موجود.» سریع ولی قیمتش تضمینی نیست — در لحظهٔ شلوغ، چند تیک بدتر می‌گیری (لغزش).
• لیمیت: «فقط اگر قیمت به X یا بهتر رسید.» قیمتِ خوب تضمین است، اجرا نه — شاید بازار هرگز به X نرسد و جا بمانی.
• استاپ: «فقط وقتی قیمت از X رد شد فعال شو.» ابزارِ خروجِ اضطراری (حدِ ضرر) و ورودِ شکستی — بعد از فعال‌شدن مثلِ مارکت اجرا می‌شود، با همان ریسکِ لغزش.

هزینه‌های پنهان را از اول بشناس

اسپرد: فاصلهٔ قیمتِ خرید و فروش — کارمزدِ نامرئیِ هر معامله. لغزش: اختلافِ قیمتِ خواسته و گرفته — در خبر و ساعتِ شلوغ بزرگ می‌شود (فصلِ زمان: ساعت‌های پرصدا حدودِ 1.9 برابرِ میانگینِ روز نوسان دارند). این دو، دشمنِ اصلیِ لبه‌های کوچک‌اند؛ در فصلِ لبه دیدیم که چند صدمِ R هزینه، نصفِ لبهٔ واقعی را می‌خورد.

سفارش‌ها در زبانِ این کتاب

ماشهٔ کتاب «جوابِ کلوزیِ سطح» است (فصلِ اجرا). یعنی ورودِ معمول: بعد از کلوزِ نگه‌داشتن، با مارکت یا استاپ‌اردرِ نزدیک وارد می‌شوی و حدِ ضررِ ساختاری را همان لحظه ثبت می‌کنی. لیمیتِ «حدس‌زن» وسطِ برکه‌های استاپ (فصلِ نقدینگی) همان فِیدِ کورِ لمس است که سنجیدیم و سکه بود — لیمیت را برای برداشتِ سود (هدفِ اول) نگه دار، نه برای حدسِ کف و سقف.

یادت بماند

• مارکت = سرعت بی‌قیمت؛ لیمیت = قیمت بی‌تضمینِ اجرا؛ استاپ = اجرای شرطی.
• اسپرد و لغزش هزینهٔ واقعی‌اند — در خبر و ساعتِ مرده چند برابر.
• حدِ ضرر همیشه در سیستم ثبت می‌شود، نه «در ذهن».