سقف و کفِ دیروز — دو سطحی که همه دنبال می‌کنند

این سطح چیست؟

هر روز بازار یک بالاترین قیمت (سقف) و یک پایین‌ترین قیمت (کف) دارد. سقف و کفِ دیروز دو خطی هستند که تقریباً همهٔ معامله‌گرها روی چارت‌شان دارند. چون همه آن‌ها را می‌بینند، وقتی قیمت به آن‌جا می‌رسد اتفاق‌هایی می‌افتد. (منظور از «روز» همان روزِ معاملاتی است که ساعتِ 00:00 به وقتِ گرینویچ (UTC) عوض می‌شود — همان مبنایی که چارتِ طلا استفاده می‌کند.)

چیزی که به‌ات یاد داده‌اند

حرفِ رایج این است: «اگر قیمت از سقفِ دیروز رد شد، یعنی خریدارها قوی‌اند و بالا می‌رود؛ پس همان‌جا بخر». برای کف هم برعکس. ساده و وسوسه‌انگیز است.

چیزی که داده می‌گوید

ما 3 سال دادهٔ طلا را شمردیم. نتیجه: از هر 2 باری که قیمت سقفِ دیروز را می‌شکند، تقریباً 1 بارش فیک است و قیمت برمی‌گردد پایین (46٪). برای کف هم تقریباً همان (50٪). یعنی شکستِ اول یک پرتابِ سکه است. پس اگر کورکورانه دنبالِ هر شکست بروی، تقریباً نصفِ مواقع در تله می‌افتی.

در این نمونه قیمت فقط با یک سایه از سقفِ دیروز رد شد و بلافاصله ریخت — این یک تلهٔ کلاسیک است:

و این‌جا شکست واقعی بود: قیمت با بدنهٔ کامل بالای سقف بسته شد، همان‌جا ماند و ادامه داد:

سمتِ کف هم دقیقاً همین است

کفِ دیروز هم آینهٔ همین ماجراست. گاهی قیمت با سایه می‌زند زیرِ کف و برمی‌گردد بالا (فیک):

و گاهی واقعی است و ریزش ادامه پیدا می‌کند:

پس چه‌کار کنیم؟ (این آموزش است، نه سیگنال)

چون شکستِ اول شانسی است، کارِ درست این است که صبر کنی سطح خودش را ثابت کند:

• به «بسته‌شدن» نگاه کن، نه «لمس». یک سایهٔ کوتاه بالای خط چیزی را ثابت نمی‌کند؛ بستنِ کاملِ یک کندل آن‌طرفِ خط مهم است.
• منتظرِ ادامه یا بازگشتِ سالم باش. در شکستِ واقعی قیمت یا ادامه می‌دهد، یا به خط برمی‌گردد، لمسش می‌کند و دوباره در همان جهت می‌رود.
• سطح را یک «منطقه» ببین، نه یک خطِ دقیق. استاپ (حدِضرر) را پشتِ ساختار بگذار، نه دقیقاً روی خط، چون همه آن‌جا استاپ می‌گذارند.

یادت بماند

• شکستِ اولِ سقف/کفِ دیروز تقریباً پرتابِ سکه است (~نیمی فیک، هر دو سمت).
• «سطح شکست» به‌تنهایی دلیلِ ورود نیست.
• صبر برای بسته‌شدن و ادامه، بخشِ اصلیِ مهارت است.