تعیینِ حجم — عادتِ شمارهٔ یکِ بقا

فرمولِ سه‌خطی

• 1. ریسکِ ثابت: تصمیم بگیر هر معامله چند درصدِ حساب بیرزد — پیشنهادِ کتاب برای شروع: 0.5 تا 1 درصد، سقفِ 2.
• 2. استاپِ ساختاری: فاصلهٔ ورود تا جای ابطالِ ایده (پشتِ سطحِ جواب‌داده — فصلِ اجرا). این را چارت تعیین می‌کند، نه تو.
• 3. حجم = (حساب × درصدِ ریسک) ÷ فاصلهٔ استاپ. همین. حجم هیچ‌وقت تصمیمِ مستقل نیست.

مثال با ارقامِ ساده: حسابِ 1,000 دلاری، ریسکِ 1 درصد = 10 دلار؛ استاپِ ساختاری 5 دلار فاصله دارد ← حجم باید طوری باشد که هر 1 دلارِ حرکت، 2 دلار اثر بگذارد. استاپ دورتر شد؟ حجم خودکار کوچک می‌شود — نه ریسکت.

چرا «درصدِ ثابت» و نه «مبلغِ دلخواه»؟

چون درصدِ ثابت در باخت خودش را کوچک می‌کند و در برد می‌بالد — پدافندِ خودکار. فصلِ اجرا این را با شبیه‌سازیِ 300 معامله‌ای نشانت می‌دهد: همان معامله‌ها با ریسکِ 1 و 2 و 5 درصد، سه سرنوشتِ کاملاً متفاوت (افتِ 12 در برابرِ 52 درصد). این‌جا فقط عادتش را بساز؛ ریاضیِ کاملش آن‌جاست.

سه نشانهٔ حجمِ غلط

• بعد از باخت، «جبرانی» بزرگ‌تر می‌زنی — حجم از خشم آمده، نه از فرمول.
• قبل از خواب چارت چک می‌کنی — حجم از آرامشت بزرگ‌تر است.
• استاپ را تنگ‌تر می‌کنی تا حجمِ دلخواهت «جا شود» — فرمول را وارونه اجرا کرده‌ای؛ استاپ مالِ ساختار بود.

یادت بماند

• ترتیبِ مقدس: درصدِ ریسک ← استاپِ ساختاری ← حجم.
• 0.5 تا 1 درصد برای شروع؛ حجمِ دلخواه وجود ندارد.
• حجمی که خواب و ادبت را به‌هم بزند، از فرمول نیامده.